همهء ما در راهِ زندگی،خواسته یا ناخواسته در مسیری قرار میگیریم

که گاهی امن و آرام و روشن و گاهی پرفرازونشیب و پرخطر وتاریکه

و این مسیر در امتداد هدف و مقصد و تلاش های ما کشید شده.

گاهی در مسیر رفتن، مانع هست،اما نه از جنس امکانات و اجسام که درست از جنس "افکار و برداشت" های ما

و برای راهی شدن تنها اگر کمی زاویهء دیــدمون رو تغییر بدیم قطب نمای مفیدی بکار خواهد افتاد بنام انگیزهـ ..

همیشه زمینِ خاکی، ناهموار نیست

همیشه ما بی تقصیر نیستیم

گاهی مقایسهء دواتفاق نامربوط ، بزرگترین تقصیر ماست

 

گاهی باید بی خیالی رو تمرین کرد و گفت:" هرچه باداباد"...

و گاهی باید مسئولانه پای خطاها ایستاد

 

گاهی میتوان از موانع پـــــرید،و این جسارت ماست که به ما دوبـــال هدیه خواهد کرد

اگرهم تدبیر و جسارتی از ما ساخته نبود، تقصیر رو به دوش او" نیندازیم

او" که قرن هاست تقصیرهای مارو جبران میکنه و میبخشه و لبخند میزنه

و اگر مسئولیت اشتباه رو به  او"  واگذار کردیم،نام این اهمال رو  "ایــمان" نگذاریم

 

او" به ما قدرت انتخاب عطا کرد،و هرگز به جای ما فکر نخواهد کرد

و این انتظار نابجای بی پاسخ رو  "توکل و تکیه"  نپنداریم

 

به شمارهء هر انسانی ، تفکری هست و مسیری.بی شمار انسان....بی شمار مسیر

با مقایسهء موقعیت خود،با دیگری باعث دلسردی نشـــیم

و در هر مسیری برای هر فردی با هر شرایط و هدف و گرایش و امکاناتی

مشکلات،موانع، دل سردی، عدم موفقیت،دوراهی و تردید و... هست!

اما "رسیدن" هم هست!

اگر در راه هستی،، انتخابــت رو  انجام دادی ، پس با امید به طی مسیر بیندیش.