داشتم فکر میکردم 

روشن ترین ساعت روز 

تو دنج ترین گوشه ی دنیا که گوشه ی اتاقته 

و بالاسرت یه گلدون سبز باشکوه، آویزه 

سکوته توی کوچه ، پخش و پلاس 

صدای پرنده های ظریف قفسی میاد 

پنجره رو باز کردم تا آخر 

تا نور بکشونم بیارم تا وسطای فرش اتاقم 

و نسیم ، یه نسیم اورجینال بهاری خالص 

میوزه 

از طبیعتی که خیلی دلم میخوادش 

و هنوز نرفتم ، 

همین تیکه رو الان خیلی دوست دارم .  

یا گوشه ی گرم امن ترین آغوش دنیا 

این تیکه از طبیعت ، برای من مقدس ترینه 

طبیعت خلوت و بی حاشیه ی یک زندگی ، 

مثل همین کوچه ی ساکت که نسیم بهار 

بوزه و سکوت ، راوی همه ی رضایتی باشه 

که جریان داره تو چشم بهار 

بهاری که خودش سرشار شده از پرتو خورشید 

و خورشیدی که شاید تو غبار این روزهای تهران ابری بنظر میرسه ... 

بهرحال طبیعته دیگه، 

خوب و بد و تلخ و شیرین رو توأمان داره.