یک وسعت سبز آرام بی نقص پر طراوت را تصور کن 

آن وقت ، یک خسته ی بی تاب  دچار را،

چاره ای جز لم دادن و آسودن ،تو میبینی؟ 

تو " چاره ی آسودگی این خسته ای! 

من به فدای وسعت سبز چشمان بی نظیر تو .. 

خستگی هایت به جان خودم ، 

یک چای خیالی را در خانه ی دوتایی مان ، مهمان من باش

گرمه گرم ..

..؟ 

چه آسودگی ای بالاتر از لمس دستانت؟

 

 

#آخرین طبیب قرن