...مــســـــافــر فـــردا...

"مــن"
حروف "ربــط " را
در کــــــــــــوچه
نیـــافـتـــم کـــه
از هـر مـگـر مــرا
در اگــری دیــگـر
نـظــــاره کـــننـد
        ...

گاهــی راهـــی جدید
را باید" در پیش گرفت
بـــــرای رسـیــــــدن..
گاهی که رفتن؛
همان هــــدف است
         ...
میــــــبیـــــنــــــی ؟
بالاتر ازسیاهی هم
رنگـــــی هـــــست.
و انتهای هرمسیری
باز هـم راهـی برای
آنــــکه بــــاید برود.!

وسوسهء کوچ است
که اینگـونه ماندن را
ســـــــــخـت کـرده.
بال های پُــر پرواز را
به حــصار قـــفـس،،
مـــگر میشــود کــه
راضی به ماندن کرد؟!
به چـــه می اندیشی
کـــــــــودکـــــانــــــهء
دغــــدغه هــای من؟
ایــــــــن گـــــــــذران
آنچــــــنان مــادرانـــه
لا لایــــی میـــــخواند
که بـه خـــواب نــــــاز
فــــــــــــــــــــرو روی
کـــــــــودکـــــانــــــهء
دغــــدغه هــای من .